ผู้นำหน้า
ผมต้องการสร้างสภาพแวดล้อม ที่ผู้พิการสามารถทำงานได้มากขึ้น
เป้าหมายเราคือการดึงศักยภาพของพวกเขาออกมา พวกเขาจะได้ทำงานอย่างมืออาชีพ
แทนที่จะมอบความช่วยเหลือ ผมอยากร่วมแก้ปัญหาไปด้วยกันมากกว่า
ผู้ประกอบการเพื่อสังคม อิชิกาวะ นาโอฮิโตะ
ศรีลังกาเป็นประเทศเกาะในมหาสมุทรอินเดีย
ที่ตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันตกคือโคลัมโบ เมืองใหญ่ที่สุดและเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจ
อาคารหลังหนึ่งในตรอกย่านใจกลางเมือง
ทุก ๆ แปดโมงเช้า
ผู้พิการทางสายตาจะมาทำงานที่นี่
อรุณสวัสดิ์
ที่นี่คือร้านนวด
ร้านมีพนักงานอาชีพเจ็ดคน และพนักงานฝึกหัดอีกหลายคน
ทั้งหมดล้วนเป็นผู้พิการทางสายตา
ร้านนวดเปิดทำการ และลูกค้าเริ่มเข้ามา
ทางร้านให้บริการชนชั้นกลาง และชนชั้นสูงชาวศรีลังกาเป็นหลัก
รวมถึงชาวต่างชาติ ที่พำนักอาศัยในประเทศ
และนักท่องเที่ยว ที่ค้นพบร้านทางอินเทอร์เน็ต
พนักงานนวดใช้นิ้วมือและฝ่ามือ นวดกดจุดให้ลูกค้า
ช่วยผ่อนคลายกล้ามเนื้อที่ตึง และปัญหาทางกายภาพอื่น ๆ
โดยใช้ศาสตร์การนวดแบบชิอัตสึ
ซึ่งมีต้นกำเนิดที่ประเทศญี่ปุ่น ประมาณร้อยปีก่อน
รู้สึกยังไงน่ะเหรอ รู้สึกดีค่ะ
นวดแล้วสบายตัวมากเลย
มันดีมาก พวกเขามีทักษะ การรับรู้ด้วยประสาทสัมผัสพิเศษ
เพราะพวกเขามองไม่เห็นน่ะครับ
พวกเขาก็เลยคุ้นเคยกับการเน้น ไปที่ประสาทสัมผัสอื่น ๆ มากกว่า
ในสังคมศรีลังกามีมุมมองทั่วไปว่า
ผู้พิการทางสายตาไม่สามารถทำงานได้
หลายคนอาศัยอยู่กับครอบครัว และมีโอกาสจำกัดในการเข้าร่วมสังคม
แต่ที่ร้านนวดแห่งนี้ พวกเขาสามารถทำงานได้
แล้วยังมีรายได้ถึงประมาณ เดือนละ 330 ดอลลาร์สหรัฐด้วย
ซึ่งมากกว่ารายได้เฉลี่ยทั่วไปของประเทศ
เป็นโอกาสดีของพวกเราครับ เพราะมีที่อื่น
ที่รับเราเข้าทำงานไม่ได้ เพราะความพิการของเรา
ผมชอบงานนี้ เพราะยิ่งทำงานมากเท่าไร รายได้ก็มากขึ้นตามไปด้วย
ร้านนวดแห่งนี้ก่อตั้งขึ้นในปี 2012
โดยผู้บริหารองค์กรไม่แสวงหาผลกำไร ชาวญี่ปุ่น อิชิกาวะ นาโอฮิโตะ
ค่าแรงที่สูงเป็นหนึ่งในหลักการสำคัญ ขององค์กรไม่แสวงหาผลกำไร
เราเรียกงานของเราว่า "ธุรกิจเพื่อสังคม"
ไม่ใช่การสงเคราะห์
มีคนบอกเราว่า การให้ผู้พิการทางสายตา มาทำงานเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้อง
แต่เราไม่ได้หาประโยชน์จากพวกเขา
เป้าหมายเราคือการดึงศักยภาพของพวกเขาออกมา พวกเขาจะได้ทำงานอย่างมืออาชีพ
นั่นคือสภาพแวดล้อม ที่เราตั้งเป้าหมายเอาไว้ครับ
หวังว่า เราจะเปลี่ยนมุมมองของสังคมได้
อิชิกาวะศึกษาที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ในประเทศญี่ปุ่น
เขามาที่ศรีลังกาในปี 2002
ในฐานะอาสาสมัคร ผ่านโครงการของรัฐบาลญี่ปุ่น
หลังจากเกิดเหตุแผ่นดินไหวและคลื่นยักษ์ สึนามิในมหาสมุทรอินเดีย ในปี 2004
เขาตัดสินใจอยู่ที่นั่น นานกว่าที่ตั้งใจไว้ในทีแรก
เพื่อช่วยสนับสนุนการฟื้นตัว ด้วยการก่อตั้งองค์กรไม่แสวงหาผลกำไร
แต่ขณะทำการช่วยเหลือ เขาก็เกิดความแคลงใจขึ้นมา
หลังจากเราช่วยแล้ว ผู้ประสบภัยพิบัติไม่ได้ก้าวต่อไป
พวกเขาชินกับการได้รับความช่วยเหลือ และเรียกร้องมากขึ้นเรื่อย ๆ
เราได้รับการร้องขอมากมาย
แล้วเราก็เริ่มไม่แน่ใจว่า งานของเรา นำไปสู่ความก้าวหน้าที่แท้จริงหรือเปล่า
เราจะหลุดจากวงจรที่ต้องคอย หยิบยื่นความช่วยเหลือแบบนี้ได้ยังไง
แทนที่จะมอบความช่วยเหลือ ผมอยากร่วมแก้ปัญหาไปด้วยกันมากกว่า
ผมก็เลยตัดสินใจ ดำเนินโครงการในลักษณะนั้นต่อ
อิชิกาวะตั้งใจที่จะพัฒนาธุรกิจเพื่อสังคม โดยร่วมงาน "กับ" ชาวศรีลังกา
เขาได้ทำความรู้จัก กับเหล่าผู้พิการทางสายตา
ที่กำลังประสบปัญหา
เขาตระหนักว่า การสอนศาสตร์การนวด
จะช่วยให้ผู้พิการสามารถทำงาน บริการมูลค่าสูงและยกระดับชีวิตได้
โดยต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ร่วมกัน
เขาขอให้ผู้เชี่ยวชาญการนวดชิอัตสึ ชาวญี่ปุ่น ซาซาดะ ซาบูโรมาช่วยฝึกอบรม
ก่อนหน้านี้ ซาซาดะเคยสอนนวด ที่อินเดียและมาเลเซีย
นักเรียนชาวศรีลังกาได้รับกำลังใจ จากซาซาดะเป็นอย่างมาก
เพราะเขาเองก็ตาบอดเช่นกัน
รูเมศ ธนุกาเป็นหนึ่งในพนักงานฝึกหัดคนแรก ๆ
เขามาจากชนบท
เขาเกิดมามีหกนิ้วและสูญเสีย การมองเห็นส่วนใหญ่เมื่ออายุ 15 ปี
เพราะโรคทางระบบประสาท
เขาพบกับอิชิกาวะตอนที่อายุ 23 ปี และอยู่ระหว่างการฝึกอบรมสายอาชีพ
สิบสองปีต่อมา เขาทำเงินได้มากที่สุดในร้าน
ด้วยรายได้ถึงห้าร้อยดอลลาร์ต่อเดือน
ผมรู้ว่า เขาทำได้ครับ
ผมถึงได้รับเขาเข้ามาทำงาน
ผมนึกว่า จะลำบากเพราะผมมีหกนิ้ว
แต่ผมลองทำแล้วก็ตระหนักว่า ตัวเองทำได้
นอกจากพ่อกับแม่ อิชิกาวะเป็นคนสำคัญที่สุดในชีวิตผม
ในปี 2016 ร้านนวดเผชิญวิกฤตครั้งใหญ่
ผู้จัดการร้านโน้มน้าวให้พนักงานเชื่อว่า อิชิกาวะเอาเปรียบพวกเขา
ทีมงานทั้งหมดตัดสินใจลาออกยกกลุ่ม
รูเมศเป็นคนเดียวที่ยังอยู่
ผมไม่รู้ว่า ถ้าออกไปแล้วจะทำอะไร มันน่ากลัวมากครับ
ผมคุยกับพ่อแม่และกลับมา
พ่อผมก็มาด้วยกัน
พ่อบอกว่า อิชิกาวะเป็นคนดี และบอกให้ผมทำงานนี้ต่อไป
ถ้าเขาไม่อยู่ต่อ เราคงต้องปิดร้านครับ
ในวันนั้นเอง ผมได้ให้คำมั่นอีกครั้ง
ผมตั้งปณิธานจะเดินหน้าต่อไป และสร้างธุรกิจให้ประสบความสำเร็จ
แปดโมงเช้า
พนักงานนวดคนหนึ่ง ปริยันธา โคศาลา ออกจากร้านนวดไปตามลำพัง
เพื่อโพรโมตร้านให้เป็นที่รู้จักมากขึ้น
อิชิกาวะจัดให้มีการนวด ภายในสถานที่ตามธุรกิจหลายแห่ง
ซึ่งยังเปิดโอกาสให้ พนักงานที่พิการทางสายตาของเขา
ได้เดินทางมากกว่าปกติด้วย
เขาจงใจขอให้พนักงานเดินทาง โดยไม่มีใครคอยดูแล
โคศาลามาถึงออฟฟิศ ของบริษัทโลจิสติกส์ขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง
โดยมีพนักงานของบริษัทช่วยนำทาง
หลังจากได้รู้เรื่องการทำงาน ของอิชิกาวะกับทีมงานของเขา
ผู้บริหารของบริษัท จึงสร้างห้องนวดขึ้นมาในออฟฟิศ
เพื่อเป็นสวัสดิการให้กับพนักงาน
พวกเขาสามารถจองนวดภายในเวลาทำการของบริษัท
การนวดแต่ละครั้งใช้เวลาแค่ 15 นาที
เนื่องจากอยู่ระหว่างวันทำงาน
การนวดจะเน้นเฉพาะ จุดที่ตึงหรือล้าเป็นพิเศษ
เช่นเดียวกับรูเมศ โคศาลาเป็นพนักงานนวดผู้ช่ำชอง
เขามาทำงาน กับร้านนวดแห่งนี้ตั้งแต่ช่วงก่อตั้ง
งานนวดพวกนี้ช่วยให้ผมได้เดินทาง มาทำงานและพบลูกค้าจำนวนมาก
นี่คือผู้บริหารของบริษัท
พนักงานของผมทุกคนรู้สึกขอบคุณเป็นอย่างมาก
ที่ศรีลังกาไม่ค่อยมีงาน ให้ผู้พิการทางสายตาทำ
มากเท่าไรหรอกครับ
งานอย่างนี้ช่วยให้ทุกคนในประเทศ
มีโอกาสได้ทำงาน
ในอดีตโคศาลาเคยมีปัญหาในการทำงาน
ย้อนกลับไปในปี 2016 เขาเป็นหนึ่งในพนักงาน
ที่สงสัยว่า ถูกอิชิกาวะเอาเปรียบ จึงตัดสินใจลาออก
ผมได้งานใหม่ที่ร้านนวดอีกแห่ง แต่ได้ค่าแรงไม่มากพอ
ผมรู้สึกเหมือนตัวเองทิ้งอิชิกาวะ จึงกลับมาอีกครั้งหลังจากผ่านไปพักใหญ่
ถึงผมจะเคยทำอย่างนั้น เขาก็รับผมกลับ เข้ามาทำงาน ผมตระหนักได้ว่า เขาใจดีแค่ไหน
ต้นเดือนตุลาคม และวันนี้ เป็นวันหยุดราชการของศรีลังกา
อิชิกาวะพารูเมศไปเยี่ยมหมู่บ้านของเขา
ต้องขับรถออกจากโคลัมโบมา 90 นาที
อิชิกาวะมาเยี่ยมพ่อแม่ของรูเมศ เป็นครั้งแรกในรอบสองปี
พวกเขาเชื่อในตัวอิชิกาวะมาก จนยอมให้ลูกชายมาทำงานกับเขา
ถึงโคลัมโบที่อยู่ไกลบ้าน
เขาได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น
รูเมศช่วยสนับสนุนค่าใช้จ่ายของครอบครัว
ด้วยการส่งเงินเกือบทั้งหมด ที่หาได้กลับมาให้ที่บ้าน
ต้องขอบคุณอิชิกาวะค่ะ ที่ลูกทำงานได้ดีและดูแลเราได้
เราขอบคุณมากจริง ๆ
พวกเขายังมีเหตุผลอีกอย่าง ที่เดินทางมาที่นี่
พี่สาวที่ดูแลรูเมศมาตั้งแต่เด็กมาหาเขา
พวกเขาไปเยี่ยมชมไซต์ก่อสร้าง
ซึ่งรูเมศกำลังสร้างบ้าน กับพี่สาวและสามีของเธอ
อิชิกาวะอยากเห็นว่า บ้านคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว
รูเมศวางแผนจะสร้างร้านนวดที่บ้าน
จะได้กลับมาอาศัยและทำงานอยู่กับพ่อแม่
ผมหวังว่า การสร้างบ้านหลังนี้ จะช่วยให้ผมได้มาอยู่และดูแลพวกท่าน
และผมอยากยกระดับ การทำงานของตัวเองขึ้นไปอีก
ดูเหมือนสังคมจะคิดว่า คนตาบอดไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้
แต่ผมกับเพื่อนร่วมงานกำลังแสดงให้เห็นว่า มีอะไรที่เป็นไปได้
ผมมีความสุขที่เรากำลังพิสูจน์เรื่องนั้น
อิชิกาวะคิดยังไงกับโครงการของรูเมศ
เขาได้รับความช่วยเหลือจากครอบครัว เพื่อนบ้าน และคนอื่น ๆ มานาน
แต่ตอนนี้เขาเป็นฝ่ายช่วยเหลือคนอื่น
ผมมีความสุขมากที่ได้เห็นกับตาครับ
มหารากามาเป็นเขตชานเมืองรอบนอกของโคลัมโบ
อิชิกาวะอาศัยอยู่ที่ ชั้นสองของอะพาร์ตเมนต์ในย่านนี้
เขาแต่งงานกับผู้หญิงชาวศรีลังกา และมีลูกชายอายุสามขวบ
ภรรยาของเขาเป็นแพทย์อายุรเวทแบบดั้งเดิม
ผมอาศัยอยู่ศรีลังกามาสักพักแล้วครับ
แต่ยังมีหลายอย่างที่ผมไม่เข้าใจ
ภรรยาคอยให้คำแนะนำ ที่เป็นประโยชน์กับผมเยอะเลย
เขาทำงานหนักมาก และกินอาหารไม่ถูกหลักโภชนาการ
ฉันอยากให้เขาดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้ค่ะ
บางทีฉันก็หงุดหงิดที่เขางานรัดตัวขนาดนี้
แต่เขาก็พักงานมาปลอบใจฉัน
เธอพูดบ่อย ๆ ครับว่า เราคงเลิกกันไปแล้ว
ถ้าเธอเป็นคนศรีลังกาธรรมดาทั่วไป
งั้นเธอคงไม่ใช่คนธรรมดาแล้วละ
อิชิกาวะอยู่ศรีลังกามา 23 ปีแล้ว
ทำไมเขาถึงเลือกที่นี่เป็นบ้าน
ผมจับพลัดจับผลูมาอยู่ที่นี่ และได้พบผู้คนมากมาย
มีหลายอย่างที่ผมอยากทำให้สำเร็จที่นี่
ผมคงจะอยู่ที่นี่ไปอีกนานเลยละครับ
คนมักพูดกันว่า ที่นี่เป็นประเทศน่าเที่ยว
ผู้คนเป็นมิตรและเอาใจใส่
แต่การทำงานที่นี่ต่างออกไปครับ
เงินเปลี่ยนคนได้
ผมเคยเผชิญช่วงเวลาที่ยากลำบาก แต่ผมพยายามไม่จมอยู่กับมัน
ถึงแม้จะเคยมีปัญหาในอดีต อิชิกาวะก็อยากก้าวไปข้างหน้า
ร่วมกับชาวศรีลังกา
ร้านนวดไม่ใช่ธุรกิจเพื่อสังคม โครงการเดียวของเขา
นี่คือร้านขายของชำใจกลางเมืองโคลัมโบ
เน้นที่ผักอินทรีย์ และผลิตภัณฑ์จากผักเหล่านี้
อิชิกาวะเริ่มก่อตั้งธุรกิจนี้ในปี 2014
เป้าหมายของเขาคืออะไร
พูดได้ว่า สุขภาพครับ
เราสนับสนุนการทำเกษตรอินทรีย์ โดยการรับซื้อในราคาสูง
จากนั้นเราจะนำผลผลิตมาขายในเมือง
เกษตรกรมีสุขภาพที่แข็งแรง และมีรายได้เพิ่มมากขึ้น
และลูกค้าในโคลัมโบสามารถมีสุขภาพที่ดีขึ้น
นั่นคือเป้าหมายครับ
ธุรกิจนี้มีพนักงาน 14 คน
พวกเขายังขายส่งผักอินทรีย์
ให้กับซูเปอร์มาร์เก็ตและร้านค้าอื่น ๆ ด้วย
เขานำรายได้ส่วนนี้มาช่วยพยุงร้านนวด ระหว่างช่วงการระบาดของโรคโควิด 19
ช่วงที่ร้านประสบปัญหาจนแทบไปต่อไม่ไหว
ร้านนี้รับสินค้ามาจากฟาร์มแปดแห่ง
ซึ่งอิชิกาวะแวะไปทุกเดือน
บางแห่งหันมาทำเกษตรอินทรีย์ ตามคำแนะนำของเขา
บางแห่งก็ทำอยู่แล้ว
แต่หาคนซื้อได้ยาก
ผมเรียนหลักสูตรเกษตรศาสตร์ ที่มหาวิทยาลัยครับ ผมสนใจด้านนี้
ช่วงหนึ่งผมเคยฝันอยากเป็นเกษตรกรด้วย
ผมเลยมองว่า งานนี้ให้ผลตอบแทนคุ้มค่ามากครับ
ตอนนี้เป็นช่วงเวลา ที่สังคมศรีลังกาเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
การเลือกตั้งในฤดูใบไม้ร่วงปี 2024
ประเทศเปลี่ยนจากพรรคการเมืองใหญ่ สองพรรคที่ครองอำนาจมายาวนาน
มาเป็นรัฐบาลที่มุ่งเน้น การพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม
ฉันภูมิใจกับรัฐบาลใหม่ค่ะ
และเชื่อว่า ประธานาธิบดีคนใหม่ของเรา จะทำให้หลาย ๆ อย่างดีขึ้น
การทุจริตรุนแรงจนเอาไม่อยู่ครับ
แต่ตอนนี้รู้สึกเหมือนมันไม่หลงเหลือแล้ว
เป็นพัฒนาการ ที่ส่งผลดีต่อธุรกิจของอิชิกาวะ
วันนี้เขามาเยือนกรมพัฒนาสังคม และสวัสดิการของรัฐบาล
เพื่อมาพบกับอธิบดี ดาร์ชานี กรุณารัตน์
ซึ่งสนับสนุนความพยายามของเขา ในการสร้างโอกาสการจ้างงานให้กับคนพิการ
อิชิกาวะมาหารือเรื่อง ใบอนุญาตระดับประเทศของพนักงานนวด
เขาพยายามโน้มน้าวรัฐบาลมาหลายปีแล้ว
และหลังจากการเลือกตั้งล่าสุด การเจรจาก็เริ่มคืบหน้า
ผมอยากหารือเกี่ยวกับเหล่าผู้พิการทางสายตา
พนักงานนวดควรเข้าถึงคุณวุฒิ ที่ได้รับการยอมรับในระดับสากล
ซึ่งจะช่วยให้พวกเขาไปทำงานที่ไหนก็ได้
รวมถึงธุรกิจที่กำลังเติบโต อย่างการท่องเที่ยวและโรงแรม
ค่ะ บริการนวดกำลังเป็นที่ต้องการ
เข้าใจแล้วค่ะ ฉันกำลังคุย กับกรมแรงงานเรื่องใบรับรองอยู่
ฉันหวังว่า จะได้รับการอนุมัติภายในสิ้นปีนี้
รัฐบาลชุดใหม่มุ่งมั่น ที่จะให้การสนับสนุนผู้พิการครับ
เป็นส่วนหนึ่งของการเคลื่อนไหว เพื่อความเท่าเทียมของประเทศ
และช่วยให้งานของผมง่ายขึ้นเยอะครับ
เมื่อได้แรงหนุน อิชิกาวะจึงเริ่มธุรกิจใหม่
นอกจากธุรกิจนวดและร้านขายของชำที่มีอยู่
เขากำลังขับรถไปกัณฏิ เมืองหลวงเก่าของศรีลังกา
ห่างจากโคลัมโบไปทางตะวันออก ประมาณหนึ่งร้อยกิโลเมตร
กัณฏิเป็นที่ตั้งของศูนย์ฝึกอาชีพวัตเตกามา
เป็นหนึ่งใน 11 ศูนย์ฝึกของผู้พิการ
ที่ตั้งอยู่ทั่วประเทศศรีลังกา
คนหนุ่มสาวมาที่นี่ เพื่อฝึกทักษะต่าง ๆ เช่น เย็บผ้า
งานช่างไม้
และคอมพิวเตอร์
อิชิกาวะมาเยี่ยมชั้นเรียน
ซึ่งคนหนุ่มสาวที่บกพร่อง ทางการได้ยินและพัฒนาการ
ได้เรียนรู้ทักษะด้านการเสริมสวย เช่น การทำผมและการแต่งหน้า
นักเรียนเป็นยังไงกันบ้างครับ
พวกเขาใกล้จบหลักสูตร และเตรียมตัวสอบแล้วค่ะ
อิชิกาวะกำลังร่วมมือกับศูนย์ฝึก ในโครงการใหม่
เขาจะจ้างนักเรียนที่จบจากหลักสูตรนี้ ไปทำงานที่ร้านทำเล็บแห่งใหม่
หลังจากได้ทำงานกับผู้พิการทางสายตา
ผมก็เริ่มพิจารณาความพิการประเภทอื่น ๆ
และไม่นานมานี้ ศรีลังกา มีร้านทำเล็บเปิดให้บริการเยอะมาก
ผมคิดว่า คนหูหนวกหรือหูตึง สามารถทำงานที่ละเอียดซับซ้อนได้ดี
ผมก็เลยจัดให้มีการฝึกอบรมช่างทำเล็บครับ
แผนการของเขาทำให้ ผู้อำนวยการศูนย์ประหลาดใจมาก
เขาต้องเผชิญปัญหาที่เรื้อรังมานาน
นักเรียนที่จบหลักสูตรจากศูนย์เหล่านี้ หางานจากทักษะใหม่ ๆ ได้ลำบาก
ตอนที่อิชิกาวะเข้ามาคุยเรื่องนี้ในทีแรก ผมตั้งคำถามกับแนวคิดของเขา
แต่ก็คิดว่า เราน่าจะลองทำอะไรใหม่ ๆ
กลับมาที่โคลัมโบ...
อิชิกาวะแวะมาพื้นที่ ที่เขาเช่าไว้สำหรับเปิดร้านทำเล็บ
นักเรียนที่จบหลักสูตร จากศูนย์ฝึกอาชีพวัตเตกามาหกคน
ซึ่งมีความบกพร่องทางการได้ยินหรือพัฒนาการ
เข้ามาเรียนศิลปะการทำเล็บที่นี่ เป็นเวลาประมาณหนึ่งปี
อิชิกาวะใช้การระดมทุนจากคนจำนวนมาก เพื่อหาทุนเปิดร้านทำเล็บแห่งใหม่
ซึ่งอยู่ชั้นบนเหนือร้านนวดของเขา
ร้านมีกำหนดเปิดในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า
เขาจ้างช่างทำเล็บมืออาชีพจากญี่ปุ่น
ซึ่งขึ้นชื่อไปทั่วโลก ด้านศิลปะการทำเล็บระดับสูง
เธอมาสอนเทคนิคใหม่ ๆ ให้กับนักเรียนที่จบหลักสูตร
การฝึกขั้นสุดท้าย คือการทำเล็บให้กับลูกค้าทดลอง
ฉันหวังอยากทำงาน เป็นช่างทำเล็บมานานแล้วค่ะ
ฉันอยากทุ่มเทเพื่อเรียนรู้
อยากพัฒนาไปเรื่อย ๆ
ฉันหวังว่า จะสามารถให้บริการที่ดี กับลูกค้าของเราได้
ผมรู้ว่า พวกเขาอยากทำงานเพื่อตัวเอง ในฐานะมืออาชีพ
เราจึงร่วมมือกับพวกเขา เพื่อบรรลุเป้าหมายนั้นครับ
กลางเดือนตุลาคม
ชั้นบนเหนือร้านนวด
ในที่สุดร้านทำเล็บ ก็เปิดทำการอย่างเป็นทางการ
โดยมีช่างทำเล็บ เป็นผู้พิการทางการได้ยินและพัฒนาการ
สำหรับอิชิกาวะ นี่คือการเริ่มต้น ของธุรกิจเพื่อสังคมรูปแบบใหม่
ลูกค้ากลุ่มแรก ๆ ของร้านได้แก่ ญาติของพนักงาน
อธิบดีกรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการ
และผู้อำนวยการศูนย์ฝึกอาชีพ
อิชิกาวะกล่าวสุนทรพจน์เปิดงาน
ผมดีใจอย่างมากที่เรามาถึงวันพิเศษนี้
ผมไม่ได้สงสารผู้พิการนะครับ
พวกเขามีทักษะที่สามารถ พาตัวเองไปสู่ชีวิตที่ดีขึ้น
และสร้างประโยชน์ให้กับสังคมได้
เราแค่ต้องสร้างสภาพแวดล้อม
ที่ทำให้สิ่งนั้นเกิดขึ้นได้
อธิบดีกรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการ ทำการตัดริบบิ้น
ร้านนี้จะเป็นสถานที่
ที่ผู้บกพร่องทางการได้ยินและพัฒนาการ สามารถแสดงศักยภาพได้อย่างเต็มที่
ลูกค้าคนแรกของพวกเขาคือตัวอธิบดีเอง
หลังเสร็จสิ้นพิธีเปิด พนักงานนวดต่างกลับไปทำงาน
พนักงานแต่ละคน ต่างกำลังสร้างเส้นทางของตัวเอง
ด้วยธุรกิจเพื่อสังคม
อิชิกาวะต้องการร่วมเดินทางไปกับชาวศรีลังกา
อะไรผลักดันให้เขาเป็น "ผู้นำหน้า" ในสายงานนี้
ความสัมพันธ์ของมนุษย์ครับ นำไปสู่ ความสัมพันธ์และความสุขที่เพิ่มมากขึ้น
ผมค่อย ๆ ตระหนักในเรื่องนั้น และกลายเป็นแรงผลักดันสำคัญ
ผมมุ่งมั่นที่จะแก้ปัญหาสังคม ด้วยการทำธุรกิจ
เมื่อเป็นเรื่องของธุรกิจเพื่อสังคม ในศรีลังกา ผมอยากเป็นผู้บุกเบิกครับ